“Birlikteyiz Ama Gerçekten Bağlı Mıyız?”

Bazen aynı evde yaşamak, aynı sofraya oturmak, aynı soyadını taşımak yetmiyor. İnsan kendini ailesinin içinde bile yalnız hissedebiliyor. Herkes bir telaş içinde: çocuklar okulda, anne babalar işte, akşam olunca herkes odasına çekiliyor. Arada bir “nasılsın?” demek bile lüks hâline geliyor.

Peki, bu kadar yakınız ama neden bu kadar uzağız? İşte tam burada bağ kurmaktan bahsetmek gerekiyor. Gerçek bağ, sadece aynı çatı altında yaşamak değil; birbirini duymak, görmek ve anlamaya çalışmakla başlar.

BAFA’da biz aileleri yeniden birbirine yaklaştırmaya çalışıyoruz. Terapi seanslarında bazen bir eşin diğerine yıllardır söylemediği bir cümleyi duyuyoruz. Bazen bir çocuk ilk kez içindeki duyguyu oyunla dışa vuruyor. Her seans bir kapı aralıyor; anlayışa, şefkate, farkındalığa…

Aile olmak bir başlangıç. Ama bağlı kalmak, emek istiyor. Ve bu bağı yeniden kurmak mümkün. Yeter ki denemeye açık olalım.